Droga do Morskiego Oka kojarzy się dziś z tłumem pieszych, wozami konnymi i kolejką do parkingu na Palenicy. Pod koniec lat 20. XX wieku w sierpniu przyjeżdżali tu jednak kierowcy z Polski, Czechosłowacji, Austrii, Niemiec i Węgier, a widzowie stali przy barierkach na zakrętach, żeby zobaczyć Bugatti, Alfa Romeo i Austro-Daimlery pędzące pod górę. Tak wyglądał Wyścig Tatrzański.

Wyścig pod górę, z Łysej Polany w stronę Morskiego Oka
Zawody organizował Krakowski Klub Automobilowy, a odbywały się w latach 1927–1931. Rozgrywano je na drodze z Zakopanego do Morskiego Oka, na odcinku od Łysej Polany do Włosienicy, czyli na tej samej szosie, którą dziś znamy jako drogę Oswalda Balzera. Był to wyścig górski, w którym liczył się czas przejazdu pod górę, przez kolejne zakręty i serpentyny w lesie.

Kto się ścigał w Tatrach
Na zdjęciach z archiwum „Ilustrowanego Kuriera Codziennego” widać nazwiska, które w tamtych latach znała cała Europa. W 1930 roku startował Hans Stuck, niemiecki kierowca nazywany „królem gór”, bo wygrywał wyścigi górskie w całej Europie. W 1931 roku do Tatr przyjechał Rudolf Caracciola, niemiecki kierowca, który kilka miesięcy wcześniej wygrał słynną włoską Mille Miglia. Ścigali się też arystokraci, jak książę Ferdinand Andreas Liechtenstein czy Jerzy Lobkowicz w swoim Bugatti, a z Polaków między innymi Henryk Liefeldt, Jan Ripper i Stanisław Schwarzstein.


Henryk Liefeldt wygrał w 1927 roku klasę samochodów wyścigowych, jadąc Austro-Daimlerem, i wracał na start w kolejnych latach. Na zdjęciu z 1931 roku pokonuje zakręt, a za drewnianą barierką stoi tłum widzów w kapeluszach.

Kobieta za kierownicą
Wśród kierowców była też Maria Koźmianowa, która startowała Austro-Daimlerem w 1929 i 1930 roku. Na jednym ze zdjęć stoi przy swoim samochodzie, a mechanik pochyla się nad kołem. Na zawodach pojawiały się też motocykle i motocyklistki w goglach, bo wyścig miał kilka klas.


Meta pod transparentem „FINISH”
Na mecie rozwieszano płócienny transparent, a wzdłuż drogi stali kibice, którzy przyjeżdżali z Zakopanego. Wyścig przerwał wielki kryzys gospodarczy: ostatnia edycja odbyła się w 1931 roku, a później zabrakło pieniędzy na organizację i zawody już nie wróciły.

Dziś samochody prywatne na Palenicy kończą jazdę na parkingu, a dalej do Morskiego Oka idzie się pieszo albo jedzie wozem konnym. Kiedy następnym razem będziecie szli tym asfaltem, spróbujcie wyobrazić sobie ryk silników Bugatti na zakrętach i tłum widzów za drewnianymi barierkami.
Zdjęcia: Narodowe Archiwum Cyfrowe, zespół Koncern Ilustrowany Kurier Codzienny – Archiwum Ilustracji, autor nieznany, domena publiczna; pobrane z Wikimedia Commons.